Bij deBuren is het Beter

Vlaams-Nederlands Huis deBuren is precies dat wat haar naam doet vermoeden, een huis (een knus pand in het hart van Brussel) waar Vlaamse en Nederlandse cultuur elkaar ontmoeten. Niet alleen in debat of reflectie (wat natuurlijk interessant en belangrijk is) maar ook in creativiteit en vernieuwing. Twee onconventionele evenementen stonden vorige week op de agenda; Culture Remains was er als de kippen bij.

DeBuren biedt dus meer dan alleen een platform voor debat over cultuur, ze creëert ook een fysiek podium waar cultuur zich on the spot kan manifesteren. In de centrale ruimte, gesierd door een simpele bar en kunst aan de muur, of – zoals bij Best of Fringe – diep in de krochten van het gebouw. Daar had Pand 7090 zich geïnstalleerd voor een muzikale voorstelling met toeters, bellen en gummi-neushoorns. Ondergronds in een benauwde boiler-ruimte haalden de prijswinnaars van het afgelopen Amsterdam Fringe Festival het publiek compleet uit haar comfort-zone. Een kakofonisch concert en een vouwwedstrijd later wist niemand precies wat hen overkomen was. Rustiger was het terug boven, waar Er Was Niet de Zee een prachtige duoloog ten tonele bracht die spijtig genoeg soms niet goed te verstaan was door de overbodige saxofoon die de stemmingsmuziek verzorgde.

Maar het beste bewaarde deBuren voor het laatst. Of in ieder geval voor hun serie De Buren Hebben Oren; lunchconcerten op de donderdagmiddag met een broodje, kopje koffie, en een muzikaal intermezzo tussen werkuren. Een groter contrast met de dagdagelijkse bezigheden is bijna niet te bedenken; de Indonesische groep Senyawa die ons deze middag zou trakteren op neo-klassieke Indonesische klanken blies het publiek compleet omver met een buitenlichamelijke muziekervaring die iedereen nog lang zal bijblijven.

Senyawa uit Jogjakarta combineert traditionele Javaanse muziek met muzikaal experiment en zang. Wukir Suryadi en Rully Shabara wissen de regels van de conventie uit en creëren een overweldigend geluid dat zich ver uitstrekt over voorbije eeuwen. Zanger Shabara heeft een ongeëvenaarde controle over zijn stem, en zijn woorden komen uit het diepste van zijn ziel. Emotie als van de beste toneelspelers is op zijn gezicht te lezen: een zeldzame intimiteit. Shabara wordt begeleid door de instrumenten van Suryadi – prachtige traditionele stukken die het werk van een heel orkest op zich nemen. Samen spreekt Senyawa van pijn, hoop en emotie die het kopje koffie om half 1 op de middag pervers doen aanvoelen. 

Bij een voorstelling van deBuren blijven de raamluiken open en loopt er allerhande volk voorbij dat soms met verwondering naar binnen gluren. Ze kunnen het niet helpen, want het gras van deBuren is zeker groener.

Het wonderlijke duo Senyawa en het Best of Fringe festival touren nog een aantal weken door Europa.

Gezien op 14 & 16 april bij deBuren

Tags from the story
Written By

I'm a Dutch writer/poet/walnut eater living in Brussels. I enjoy theatre. Playing, writing, watching, reviewing it. I have no children, no dogs but I do have a set of dead cactuses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *