De Kracht van het Kaaitheater

Je moet een beetje opletten, alhoewel het altijd op je entreebewijs staat: voorstellingen in ‘het Kaai’ kunnen ofwel in het mooie theater op het Saincteletteplein gespeeld worden, ofwel in de Studio’s aan het kanaal – volgens Google een zestien minuten te voet te lopen. Een afstand die door menigeen die zich tien minuten voor aanvang aan de verkeerde deur bevond vast een stuk sneller is overbrugd. De ene zaal is groot genoeg voor 750 mensen (als het moet) en in de andere kunnen zo’n 100 mensen hun achterste op een stoel kwijt. En allebei hebben ze jaarlijks een vol artistiek programma.

Maar dat zijn de statistieken! In het echt voelt soms het Kaaitheater klein en huiselijk aan, en omvatten de studio’s soms alle emoties van de hele wereld. Zo ook bij de voorstellingen Wat/Nu, van theatergroep STAN, en Wat Nu Nodig Is, van Laura van Dolron, die begin maart in respectievelijk het theater en de studio’s op het programma stonden. Een kleine impressie.

Op zondag naar het theater voelt bijna als een privilege. Een matinee voorstelling heeft iets decadents. Zo ook Wat/Nu van STAN, de Oerbelgische compagnie die ‘Een stuk plastiek’ van Marius Von Mayenburg aanpaste. Wij zijn helemaal klaar voor deze middag op theater. In het Kaaicafe kunnen we niet alleen rustig een grote latte naar binnen werken, maar men wordt ook nog eens getrakteerd  op handmassages in de foyer. Ziedaar het decadente. De massages zijn een initiatief van de Beauty Verhalen Salon. Terwijl je je neervlijt in de salon, die in feite een rondreizende audio-installatie is, luister je naar aangrijpende portretten en intieme verhalen. Met je ogen dicht lijkt de wereld even alleen te bestaan uit jijzelf, de handen die je masseren en de stem uit de hoofdtelefoon.

Wat/Nu dan is typisch STAN materiaal. Een borrelend familiedrama dat uitloopt in een grimmig einde. In ‘Wat/Nu’ wordt er een vraag over menselijkheid gesteld. Voor het eerst in lange tijd staat STAN weer eens met zijn vier originele spelers: Jolente De Keersmaeker, Sara De Roo, Frank Vercruyssen en Damiaan De Schrijver. Deze vier power-acteurs claimen het grote toneel en laten het in vlagen krap voelen, kleinzielig en benepen. Hoe gaat deze familie om met het in dienst nemen van een poetsvrouw? Wat als er overspel dreigt? En hoe tem je een puberende tiener met een videocamera? Het spel is uitstekend, en de spanning tussen de familieleden is te snijden. De climax komt misschien wat slap over, wat voor STAN meestal geen probleem is, maar het stuk zindert toch nog even na in ons collectief geheugen.

Dan Wat nu nodig is; geen referentie naar voorgaand stuk en toevalligerwijs ook bij het Kaai te zien, maar dan in de studio’s. Laura van Dolron heeft voor dit stuk een medespeler in de arm genomen, Steve Aernouts. In vorige stukken stond ze meestal alleen op de planken om haar diepdoordringende monologen over het leven, filosofie, de liefde en de toekomst onze harten en hoofden in te smijten. Wij kwamen voor Laura, en hadden uren naar haar kunnen luisteren. In haar tekst vat ze in minder dan anderhalf uur alle emoties en gevoelens vast en presenteert ze ons haar bevindingen met het leven. Met het hele publiek samen nemen we even een rustpauze en laten we ons meenemen naar de plaatsen waar we die stiltes kunnen vinden, zelfs even naar de hemel.

In het Kaaitheater was het gezellig, huiselijk. In de studio’s voelden wij ons verbonden met het universum. Zorg er vooral voor dat je weet bij welke locatie jouw volgende voorstelling speelt, want zulke ervaringen wil je voor geen goud missen.

Stan speelt nog in Nederland

Laura kan je nog op verschillende plaatsen zien

En boek jouw Kaaitheater tickets hier! 

Tags from the story
, ,
Written By

I'm a Dutch writer/poet/walnut eater living in Brussels. I enjoy theatre. Playing, writing, watching, reviewing it. I have no children, no dogs but I do have a set of dead cactuses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *