Dromenvanger

Van dromen gesproken...

De weekendkrant valt in de bus. Een vast stramien tekent zich iedere keer weer: eerst het DS Magazine doorbladeren, vervolgens het weekblad om me nadien met volle overgave op de krant te storten. De pagina’s van het DS magazine worden op ijltempo doorkliefd. Ziezo, klaar. Tot wanneer mijn vriend me attent maakt op het artikel van de dromenvanger (DS Magazine, 18/03/2017), heb je dat gelezen? Mijn gezicht sprak vermoedelijk boekdelen: ‘Je denkt toch niet dat ik mijn tijd besteed aan het lezen van een artikel met zo’n kwakzalver.’ Ziedaar, verticaal geklasseerd! Tot mijn vriend de aandacht vestigt op het belang van dromen. Maak gewoon eens een lijstje met jouw dromen, dat gaat jou goed doen. Ik heb dit ook al gedaan, daarnet. ‘Wat?’ vraag ik. Laat me eens zien. Gewillig gunt hij me een blik op zijn lijstje. Hm, niet slecht. ‘Misschien moet ik dat ook eens doen,’ mopper ik op de achtergrond.

Terwijl manlief aan het werk is, neem ik een blaadje en begin spontaan een aantal zaken op te krabbelen die ik graag nog verwezenlijkt wens te zien. Een kort overzicht:

  1. Het Midden-Oosten verkennen. Bijna was het zover. Onze reis zou dit jaar naar Iran gaan tot we de kleine lettertjes onder ogen kregen. Mannen en vrouwen dienen en plein public gescheiden te lopen. In de nachttrein kon er geen sprake zijn om comfort te zoeken bij jouw lief. Nee we zouden apart het avontuur doorheen de woestijn tegemoet gaan. De grote held die ik was, doet me na een tijdje ontnuchteren: wacht even, stel dat ik me a) niet goed voel en b) me niet op mijn gemak voel. Mijn hart begon te krimpen. Hebben we de boel maar afgeblazen. Tot mijn grote spijt want het kriebelt wel nog steeds.. Voorlopig blijft het bij mijn leeservaring van het boek ‘Boussole’ van Mathias Enard. Werkelijk een pareltje, hoe je voortdurend heen en weer geslingerd wordt tussen oost en west, doorspekt met literatuur en overgoten met een sausje van persoonlijkheidsissues.
  2. Arabisch leren. Heel even heb ik getwijfeld om studies arabistiek en islamkunde aan te vatten. Een blik op het lessenschema voor de bachelorjaren en het angstzweet dat me uitbreekt bij het idee om terug voltijds te studeren, duwt me richting avondonderwijs. Enkel in Gent of Brussel kan je de taalcursus aanvatten, Aalst behoort niet tot de mogelijkheden. Een vluchtige blik op de kalender leert me dat we naar het einde van het schooljaar toe gaan, was ik even vergeten..
  3. Schilderen: een bevriende kunstenaar raadt me iedere keer weer aan om het toch maar eens te proberen. Ja, maar.. (daar komt steevast het vingertje). Ik vertoon een gebrek aan expressie, pruttel ik tegen. You can always try natuurlijk.. Misschien toch even op zoek naar een canvas en een penseel. Wie weet, vloeit de inspiratie wel vanzelf?
  4. Schrijver worden. Het enige element in mijn lijst dat vooruitgang lijkt te boeken. Momenteel volg ik een schrijverscursus, beginnend uiteraard, dat toch zijn vruchten lijkt af te werpen. Het heeft me in ieder geval de moed gegeven om toch op regelmatige basis tijd te maken om te schrijven. Ook mijn creatief denken is onderhevig aan deze evolutie. Hoe je brein telkens verplicht wordt om de beste taalvirtuoos in je naar boven te halen, fantastisch! Voorheen hanteerde ik een fatalistische visie: als de tijd rijp is, pik ik wel een idee op voor een boek en hup, ik ben schrijver. Hoe simplistisch dit ook moge klinken, zo eenvoudig is de werkelijkheid niet.
  5. Een onafhankelijke boekhandel openen. Dat zou werkelijk het summum van mijn leeservaring zijn. Wat ben ik verzot op boeken. Ik kan geen boekhandel voorbij lopen zonder spontaan eens binnen te wandelen. Oké, het is niet zo erg dat ik per se een boek hoef te kopen om mijn behoefte te bevredigen, nee hoor, dat valt best nog mee. Stel je voor mocht ik een eigen boekhandel uitbaten, er zou nog een stevig robbertje gevochten worden om dat laatste boek te kunnen (lees: willen) verkopen.

We zijn nog maar aan nummer 5 aanbeland maar onderweg borrelt het bewustzijn aan de oppervlakte dat ik me best gelukkig mag prijzen: een leven in teken van cultuur en literatuur, dat vorm geeft aan mijn identiteit. Deze gedachte doet me spontaan aan mijn grote voorbeeld Kurt Van Eeghem denken. Laat vrienden me maar een vreemde blik toewerpen als ik fier zeg een Klara-luisteraar te zijn of in de mate van het mogelijke een operavoorstelling bij te wonen. Dan denk ik vaak hoe de opera gedurende eeuwen een gevestigde waarde was voor de elite en tegelijk onbekend voor het volk.

Wacht, ik heb nog een droom: als het enigszins zou kunnen, wil ik graag even terug reizen naar de periode van de Belle Epoque. Binnenkort op citytrip naar Wenen. Eigenlijk zou de bewoording ‘inleefreis’ beter staan. Als mensen op reis gaan, zijn ze te veel met hun blik op het heden gericht terwijl je om een ultieme beleving te ervaren beter jouw ogen sluit en jezelf tracht in te leven in de tijdsgeest van toen.

Written By

Een enthousiaste en warme persoonlijkheid, zowel een dromer als een realist. Jezelf verliezen in een boek vormt telkens weer een magisch moment: heel even afstand nemen van de werkelijkheid, heerlijk! Ik ben ook een idealist: ik weet waar ik voor sta. Op zoek gaan naar onze identiteit speelt zo’n cruciale rol. Een opwelling van kunst en literatuur stuwt me iedere dag voorwaarts om de paden van het leven te betreden. Die paden hoeven ons niet steeds zo ver te leiden: hoewel ik graag buitenlandse belevenissen ervaar, beleef ik dezer dagen hoogdagen in mijn botanische parel, boordevol kleurrijk bloeiende en geurende azalea’s, camelia’s, hortensia’s en rhododendrons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *