Gaza, de achtergrond van het conflict

DE POLITIEKE, MILITAIRE EN ECONOMISCHE GRONDSLAGEN VAN EEN BEZETTING.

Is Gaza het failliet van twee volkeren die er maar niet in slagen om elkaar te begrijpen en vreedzaam samen te leven? Nee. Zo’n analyse negeert de echte grondslag van het conflict: de politieke, militaire en economische grondslagen van een bezetting.

Ten grondslag aan zowel de vorige conflicten, het huidige conflict als de conflicten die nog zullen komen, liggen de illegale bezetting van de Palestijnse gebieden door Israël, de koloniale roof van hun grondstoffen en de militaire repressie die dit alles in stand houdt.

De wortels van het conflict

In naam van de veiligheid van de Joden werden de Palestijnen uit hun dorpen verjaagd in 1948 en in naam van de veiligheid van de zionistische staat wordt hen vandaag het recht ontzegd om terug te keren naar hun geboortegrond.

De Israëlische schrijver Gideon Levy citeert een parabel van Isaac Deutscher over de geschiedenis van Israël: “Een Joodse man springt uit een gebouw dat in brand staat en komt op het hoofd van een Palestijn terecht. Kan men dit aan de Joodse man verwijten?” Maar… dat was in 1948. Zestig jaar later klopt de Jood nog steeds op het hoofd van de Palestijn en op zijn kinderen en op zijn kleinkinderen. Voor de Palestijnen is 1948 nog steeds bezig, alus Levy.

De veiligheid die Israël vandaag voor zich opeist houdt in dat de Palestijnen in Gaza nooit kunnen terugkeren naar hun geboorteland en voor altijd gedoemd zijn om vluchteling te blijven. Dat is het fundamentele onrecht dat aan dit conflict ten grondslag ligt.

Gaza wordt geïsoleerd en herleid tot een vergeetput

Van bij het begin van het Oslo-proces was het een stilzwijgende overeenkomst dat Gaza één groot vluchtelingenkamp zou blijven, omsingeld door de Israëli’s. De inwoners van Gaza voelden zich in de steek gelaten door de Palestijnse Autoriteit en stemden in 2006 massaal voor Hamas. De reden was dat Hamas wél het recht op terugkeer verdedigde. Reactie van Europa: we ontzeggen de inwoners van Gaza hun recht om zelf hun verkozenen aan te duiden. Wie voor Hamas stemt, krijgt een embargo op zijn nek.

Gaza werd in Oslo herleid tot een vergeetput waar enkel nog enkele internationale ngo’s zorgen voor overlevingspakketten voor de inwoners. In 2008 stelde de vroegere commissaris-generaal van de UNWRA terecht: “Gaza staat op het punt om het eerste gebied te worden dat met het medeweten, de stilzwijgende toestemming – sommigen beweren de medeplichtigheid – van de internationale gemeenschap wordt herleid tot een staat van erbarmelijke afhankelijkheid.”

Terwijl men in Ramallah nog de illusie kan hebben dat er een vredesproces aan de gang is, is het voor de mensen in Gaza duidelijk dat er enkel oorlog en bezetting is.

De mythe van de strijdende partijen

Het is een mythe dat er twee strijdende partijen tegenover elkaar staan. Hamas tracht zich te bewapenen, maar moet dit doen via de invoer van wapens langs een tunnelsysteem, om dan op quasi artisanale wijze die wapens in elkaar te flansen.

Stel dat tegenover de Israëlische wapenindustrie, die tot de meest performante ter wereld behoort. Ze kan rekenen op steun vanuit de Verenigde Staten (drie miljard per jaar) en werkt op hoog niveau samen met Europese giganten. De militaire campagnes tegen de bevolking in Gaza zijn winstgevend voor die wapenindustrie. Internationaal pronken ze met hun knowhow: “tested on the ground”. De 1,8 miljoen mensen in Gaza zijn voor de wapenbaronnen proefkonijnen waarop ze hun nieuwe wapens, systemen van ‘crowd control’ en taktieken uittesten. Een film als “The Lab” interviewt vertegenwoordigers van de wapenindustrie die deze “kwaliteit” breed uitsmeren.

Voor de zoveelste keer dringt het Israëlisch leger Gaza binnen om dood en vernieling te zaaien. Vragen dat de “strijdende partij Israël” zou inbinden, is zowat vragen dat Israël zou stoppen met Israël te zijn: het is de meest gemilitariseerde staat ter wereld. Dat durft men natuurlijk niet zeggen en dus richt men in de praktijk zijn pijlen vooral op Hamas.

De strategisch-economische achtergrond

Tot 2007 was Gaza voor Israël vooral een vergeetput, waarin de Palestijnen mochten wegrotten. Maar dat verandert in 2007. Dan ontdekt men grote gasvoorraden voor de kust van Gaza. Die zouden van Israël een energie-exporteur maken en dat zou een geweldige oppepper zijn voor de Israëlische economie.

Israël legt internationale contacten om de exploitatie te ontwikkelen, onder andere met de BG Group (voorheen British Gas) en de Franse energiereus EDF. Het gaat hier om een enorm project waarmee Israël hoopt 80 miljard dollar binnen te rijven op enkele jaren tijd. Vermits Israël zich wil indekken tegen internationaal protest (het gas is eigenlijk minstens gedeeltelijk eigendom van de Palestijnen…), sluit de Israëlische regering een deal met de Palestijnse Autoriteit. Deze deal wordt scherp op de korrel genomen door onder meer Hamas.

Een nieuw akkoord tussen Fatah en Hamas zou ofwel dit gasakkoord op de helling kunnen zetten, ofwel Hamas en de inwoners van Gaza deelgenoot maken van dit akkoord. Dat is voor Israël onaanvaardbaar.

Al in 2007, toen er voor het eerst gesproken werd over een mogelijke gasexploitatie, waarschuwde de Israëlische Minister van Defensie, Moshe Ya’alon: “Hamas zal ofwel profiteren van de royalties of zal het project (van gasexploitatie, nvdr) saboteren en aanvallen tegen Fatah, de gasinstallaties en Israël lanceren. Het is duidelijk dat zonder een algemene militaire operatie om de controle van Hamas over Gaza te vernietigen, de boorwerkzaamheden niet kunnen van start gaan zonder de toestemming van de radicale islamitische beweging.”

Sindsdien waren er operatie “Gegoten Lood” in 2008 en operatie “Wolkkolom” in 2012, met telkens honderden slachtoffers. Het huidig conflict past perfect in die strategie: Hamas zodanig verzwakken dat het zijn controle over Gaza in de feiten kwijt is, en er voor zorgen dat de Palestijnen in Gaza afgesneden worden van een vitale energiebron.

Het is dan ook geen toeval dat zowel Groot-Brittanië als Frankrijk, die beiden betrokken zijn bij die deal, uitgesproken de kant kiezen van Israël.

Deze tekst van Danny Claes was eerst gepubliceerd op Intal

Written By

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *