Geen genade in ‘Beroemden’

Het theater ruikt naar toast. Naar aangebrande toast welteverstaan. Is er iets niet goed gegaan in het restaurant? Moet de brandweer uitrukken? Niets van dit alles. Bij aankomst op het toneel blijkt het een pannetje koffiebonen te zijn dat iets langeer dan nodig op een elektrisch kookplaatje heeft gestaan. Het is niet het enige verontrustende aan deze  ‘poly-coproductie’ van Maatschappij Discordia, De Koe, tg STAN and Dood Paard. Beroemdheden haalt in de loop van anderhalf uur de wereld even uit elkaar, schud haar en plaatst haar weer scheef terug in deze interpretatie van Oostenrijkse theatermaker Thomas Bernhard.

Met Beroemden komt deze Belgisch-Nederlandse samenwerking met een voorstelling die wel iets weg heeft van Beckett’s Act Without Words I&II waar de karakters zich in uitzichtloze situaties staande proberen te houden. Beroemden leeft ook in een vacuüm; zes acteurs bewegen zich in een cirkel over een podium dat zich om het publiek heen bevind. In een chaotische choreografie onderzoeken de karakters eerst hun leefomgeving en elkaar, om daarna met basale rituelen het publiek compleet te verwarren. De fysieke communicatie staat centraal daar de acteurs niet spreken, louter grommen, neuriën, lachen, slissen of mompelen. Langzamerhand komt er orde uit de chaos, of kan het publiek die orde herkennen door zo lang aan het absurde toneelspel van deze groep bloot te hebben gestaan dat alles opeens zo veel duidelijker is.

Dan wordt er, door middel van de aangebrande bonen, een panty en een waterkoker, een kop koffie gezet. Een handeling die, na heel veel moeite te hebben gekost, een moment van rust teweegbrengt als de karakters aan een geïmproviseerde tafel gaan zitten en het verschrikkelijk uitziende goedje aan de lippen zetten. De lieden die in deze wereld leven zijn niet in controle over hun omgeving, worden gestuurd door het lot, intuïtie, hun medemens. Er is geen echte orde, maar er zijn kunstmatige rituelen die uitmonden in kameraadschap, partnerschap en gemeenschap en uiteindelijk een bijtende dialoog teweegbrengen.

De slapstick aandoende humor en grootse capriolen monden uit in een verkwikkend bad absurde levenslessen. Het is aan ons, het publiek, of we deze ook aannemen, want Beroemden functioneert in vele opzichten als een aanklacht tegen de huidige consumptiemaatschappij, maar het publiek wordt daarin niet geïmpliceerd. Met een dikke laag hypocrisie had het stuk wellicht nog dieper kunnen gaan. Toch hebben de verschillende theatergroepen met hun poly-coproductie ons goed aan het denken gezet.

28-1-2014 to 1-2-2014 at Kaaitheater

En deze maand nog te zien in Gent

Tags from the story
Written By

I'm a Dutch writer/poet/walnut eater living in Brussels. I enjoy theatre. Playing, writing, watching, reviewing it. I have no children, no dogs but I do have a set of dead cactuses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *