Levensstroom

De tweeledigheid van de levensstroom: opgaan in het geheel (nietigheid) vs. het openbloeien van de kelk (krachtmeting).

Als klimop dat zich langzaam een weg naar boven schraagt, tracht ik terug grip te krijgen op mijn leven. Peinzend (lees: piekerend) breng ik de dagen door in afwachting dat het lot mij eens gunstig gezind zou zijn. Stop met jou in zelfmedelijden te hullen, dacht ik vorige week. Maar is het werkelijk zelfmedelijden? Soms betrap ik mezelf er op een bepaald gevoel te hebben waarvoor ik mezelf vervloek maar hoe kunnen we hier richting aan geven? Worden we niet zodanig overmand door prikkels die richting geven aan onze gedachten om zich vervolgens te uiten in gevoelens?

Al een geluk dat literatuur en kunst hier raad kunnen brengen…

Ik ben aan de uitdaging begonnen om vanaf vandaag meer te schrijven. Gaandeweg ben ik steeds meer een lezer geworden. Enerzijds vanuit de behoefte voortdurend gevoed te worden, anderzijds vanuit de illusie om me voortdurend aan de werkelijkheid te onttrekken. Ja, dat is het, ik lees om mezelf in een andere realiteit te laten bevinden waar ik helemaal niet die helse zoektocht dien te beleven. Nee, ik ga mee op tocht met Vigdis Adelaïs, de bekeerde joodse, ex- Normandische prinses die binnen de context van de kruistochten uitvoerig de Middellandse regio afspeurt op zoek  naar haar meegenomen kinderen (cfr.’De bekeerlinge’van Stefan Hertmans) om nu de hemel te ontdekken als ingetogen gesprekspartner van Max en Onno (cfr.’De ontdekking van de hemel’ van Harry Mulisch). Fantastische belevenissen telkens weer, alleen volgt steeds iedere keer weer die ontnuchtering bij het opkijken. Oh wacht waar ben ik gebleven?

Ik ben er van geschrokken welke impact het hebben van een job op mijn leven heeft. Hoewel je jezelf ervan gewist dat het aangaan en uitoefenen van engagementen de hoeksteen van jouw bestaan vormt, blijkt dit toch een achterhaalde werkelijkheid te zijn. Het doet me spontaan denken aan een prachtige zin die ik dit weekend in het De Standaard Weekblad las (cfr. Bernard Dewulf, Reflector): ” Zo soeverein als de wandelaar tuurt over een machtig en onvergankelijk wereldbeeld, zo nietig staat de wandelaar. In de resten van de eeuwigheid.”

Het gaat hier evenzeer over de verschillende facetten van een persoonlijkheid. Er zijn momenten dat je het gevoel hebt stevig in jouw schoenen te staan, zo stevig zelfs dat je jezelf in een krachtmeting met hogere elementen durft te begeven. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat de werkelijkheid een andere uitkijk biedt: die van nietigheid waarbij we samen opgaan in het geheel.

Dit brengt me terug tot mijn situatie: er zijn dagen dat ik de prikkels voel stromen en voldoende uitdagingen weet te vinden in mijn engagementen. Dan fleur ik op en gaat mijn kelk open iedere dag weer om te genieten van het licht en het leven. We zijn nietig in deze wereld tot wanneer het licht over onze kelk schijnt. Tot zolang we in duisternis vertoeven, heeft deze wereld ons weinig te bieden. Ik denk dat ik me maar weer terug trek in mijn boek.

Written By

Een enthousiaste en warme persoonlijkheid, zowel een dromer als een realist. Jezelf verliezen in een boek vormt telkens weer een magisch moment: heel even afstand nemen van de werkelijkheid, heerlijk! Ik ben ook een idealist: ik weet waar ik voor sta. Op zoek gaan naar onze identiteit speelt zo’n cruciale rol. Een opwelling van kunst en literatuur stuwt me iedere dag voorwaarts om de paden van het leven te betreden. Die paden hoeven ons niet steeds zo ver te leiden: hoewel ik graag buitenlandse belevenissen ervaar, beleef ik dezer dagen hoogdagen in mijn botanische parel, boordevol kleurrijk bloeiende en geurende azalea’s, camelia’s, hortensia’s en rhododendrons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *