Wenen

Wanneer kunst en klassieke muziek samenvloeien, stuwt mijn brein de reisbestemming richting Wenen. ‘Werkelijk, van alle reisbestemmingen ter wereld?’ hoor ik je al denken. Wenen is de plaats waar je hoort te zijn eens je op het summum van jouw creatieve geest bent beland, langs literaire, artistieke en klassieke stromen. De plek waar al jouw zintuigen op scherp komen te staan, alle emoties uitlating vinden en de omgeving jou verder stuwt. En ja, een stad kan wel degelijk dit gevoel teweeg brengen.

Als kunstliefhebber opent zich een nieuwe ster aan het firmament. Bij het binnentreden van het Kunsthistorisches Museum slaat mijn hoofd achterover: hier wordt een indrukwekkende kunstcollectie aangekleed van de voormalige Habsburgse familie. Mijn mond valt letterlijk open van verbazing wanneer we over de drempel van de zalen van de Nederlandse school schrijden. Hier hebben De Toren van Babel, Boerenbruiloft, Jagers in de sneeuw en Kinderspelen van Pieter Bruegel de Oude een thuis gevonden. Bruegel hoeft heus niet onder te doen voor de overige leden van het gezelschap: Rubens, Pieter Coucke van Aelst, Albrecht Dürer, Jan Van Eyck, Antoon Van Dyck, Jheronimus Bosch, Jacob Van Ruisdael, Johannes Vermeer, David Teniers, Jacob Jordaens, Rogier Van der Weyden, Joachim Patinier, Hans Memling, Hans Holbein en Rembrandt hebben hier eveneens een plekje weten te veroveren. Welgeteld de volle twee uur hebben we er over gedaan om de werken uitgebreid te inspecteren. Het afscheid valt dan ook zwaar om onze Oude Meesters achter ons te laten. Om het leed enigszins te verzachten, kiezen we voor een puzzelmotief van De Toren van Babel, die op zijn beurt een plekje in mijn paleis zal weten te veroveren. Oh, nog even vergeten, voor kunstminnende persoonlijkheden die de Italiaanse school verkiezen, geen nood, u hoeft uw hand niet om te draaien voor een Canaletto of een Caravaggio.

Kunsthistorisches Museum

Tot dusver onze eerste kunsthalte. Voor de doorsnee kunstminnende medemens zal dit ongetwijfeld op een verhaal doorheen het walhalla beginnen lijken. Volgende stop: het Albertina Museum, eveneens uitgebouwd op basis van een kunstverzameling van één van de dochters van Maria Theresia, de verlichte despotin. Hoewel ik nooit de namen van Maria Christina en Albert tijdens de geschiedenisles heb opgemerkt, bekleedden zij de functie van regenten van de Oostenrijkse Nederlanden, u weet wel, de Oostenrijkse heerschappij over ons grondgebied. Onze blik op een kaart gericht, leert ons dat we kennis maken met de bouwheren van het huidige Kasteel van Laken, dat in tegenstelling tot vandaag, tijdens de tweede helft van de achttiende eeuw, deel uitmaakte van een idyllisch plaatje, gelegen in een groene long, omringd door rivieren. De kaart is een afbeelding van het paleis ‘Scoonenberg’ door Françoise Lefebvre. Dat de geschiedenis van onze contreien nooit ver weg is, ondervinden we, wanneer we in het Winterpaleis van prins Eugene van Savoye op een wandtapijt botsen dat de Slag bij Oudenaarde (1708) afbeeldt.

Paleis Scoonenberg (Laken) @Albertina Museum

In tegenstelling tot het enthousiasme bij de permanente collectie, weet de tijdelijke tentoonstelling van Egon Schiele, een Oostenrijks expressionistisch schilder, me maar matig te boeien. Belgische blikvangers uit de permanente collectie zijn: Magrittes ‘The enchanted spot’ (1953) en ‘Zittend naakt’ van Theo Van Rysselberghe. Terwijl Magritte overduidelijk voor het surrealisme gaat, zien we bij Van Rysselberghe het impressionisme heropleven. Andere blikvangers zijn 2 pointillistische werken van Paul Signac, overgoten met die bedwelmende roze gloed. Signac laat de penseelstreken samensmelten tot een harmonieus geheel zoals in de werken ‘De roze wolk’ en ‘De torens van Antibes’. Het wonderlijk, nachtelijk blauw van Chagall in ‘Schläferin mit blumen’ doet ons evenzeer wegdromen.

“Zittend naakt” , van de hand van Theo Van Rysselberghe @AlbertinaMuseum

Een verdere tocht langs het Belvédère leidt ons dan weer naar een portret van Napoleon. Vrijwel onmiddellijk kom ik tot de vaststelling dat het een werk van Jacques-Louis David betreft: Napoleon afgebeeld aan de voet van de Alpen, de Sint- Bernhardpas. Mijn ogen glijden over het steigerende paard, de wapperende rode doek, de keizer die de richting aan geeft en vervolgens de soldaten die geheel op de achtergrond het zware oorlogsmateriaal voort stouwen.

Belvédère

Uiteraard mogen we ook de grootste Oostenrijkse schilder Gustav Klimt niet vergeten. Puur toeval zagen we net voor vertrek de film ‘Woman in Gold’, met Helen Mirren in de vertolking van de nicht van Adele Bloch Bauer, de muze van Klimt, die een regelmatig afgebeelde figuur vormt zoals in Judith.

Naar het portret van Adele Bloch Bauer, van de hand van Gustav Klimt @Belvedere

Nu we toch op dreef zijn in het bewonderen van majestueuze gebouwen, vergeet dan vooral Schloss Schönbrunn niet, het paleis van Maria Theresia met 1400 kamers. De grote rondleiding (Grand Tour) doet er welgeteld 40 aan, een peulschil, maar geeft een adequaat beeld van de overvloedige weelde.

Een rondleiding in de Staatsoper oogt minder indrukwekkend dan zijn fel gesmaakte Parijse component, het Palais Garnier: de Parijse opera oogt toch net dat tikkeltje indrukwekkender. De staatsopera werd grotendeels vernietigd ten tijde van de Tweede Wereldoorlog behalve het theesalon van de keizer, in het hart van de opera en de Gustav Mahler-zaal zijn vrijwel intact gebleven. Het bijwonen van een opera zit er evenwel niet in, de tickets blijken net iets te duur te zijn. We worden er op gewezen dat er ook staanplaatsen beschikbaar zijn volgens het principe ‘first come, first served’. Een wachtrij van gemiddeld vijf uur wordt er uiteraard niet bij vermeld. Dat de voorstelling op haar beurt dan ook nog eens zo’n vijf uur in beslag neemt, wordt evenzeer achterwege gelaten. Buiten staat af en toe een scherm opgesteld waarbij het publiek de gelegenheid krijgt een opera mee te pikken. Indrukwekkend feit: iedere dag wacht een nieuwe uitvoering.

Staatsoper

In onze ‘vrije tijd’ is het heerlijk keuvelen in het Stadspark waar we flaneren langs de beelden van Johann Strauss en Franz Schubert. Wenen is nu eenmaal de typische muziekstad. Mozart, Haydn, Gluck, Beethoven, Brahms, Bruckner, Mahler, Schönberg,.. Wenen ademt klassieke muziek. Wat moet het fantastisch geweest zijn om hier in de achttiende en negentiende eeuw te vertoeven..

Vervolgens stoten we op een boekenwinkel waar je kunstboeken en klassiekers aan een voordelig tarief kunt aanschaffen. ‘Buch und Kunst’ luidt de veelzeggende naam van de boekhandel.

Wanneer u zich op een zaterdagmorgen in Wenen bevindt, dient u zich te spoeden naar de Karmelitermarkt. Hier vind je lekker verse lokale producten, rechtstreeks van bij de boer. De drukte verraadt meteen de succesformule. In dezelfde lijn kunt u op zaterdag ook terecht op de Naschmarkt, waar de vele oriëntaalse standjes allerhande lekkernijen aan de man brengen. Verder wandelen geeft uit op een rommelmarkt. Bij het doorwandelen van de Naschmarkt, vergeet vooral niet langs de Linke Wienzeile de twee Secession- paviljoenen te spotten, van de hand van Otto Wagner.

Wenen telt ook verschillende passages: wanneer we de passage in het voormalige Ferstelpaleis doorsteken, passeren we langs Café Couture waar je een heerlijke chocolademelk kunt drinken. Een warme opkikker, aanbevelenswaardig, zowel in koude als in warme tijden. In Wenen leeft een heuse koffiecultuur dus ook voor een verfijnd aromatisch koffietje ben je aan het goede adres. Ook Kaffee Von Sacha, een knusse koffiebar, kunnen wij hoogst aanbevelen. Je merkt het, hier wordt met geen woord over thee gerept, als totale niet- thee liefhebber kan ik geen deskundige uitspraak vellen over het exquise theehuis in de stad, Haas&Haas. Iets zegt me dat ik jou zelf ook nog de zoektocht doorheen de stad dien te laten beleven.

Koffietje nuttigen bij Kaffee Von Sacha

De dag afsluiten wandelend langs het Donaukanaal is bijzonder rustgevend. Hier kan je even aan de (toeristische) drukte van de binnenstad ontsnappen. Vergeet evenwel niet de fietsers en skaters uit het oog te verliezen want deze durven hier hoge snelheden te halen. Of je kunt ook de drukte ontlopen door de verplaatsing te maken naar districten als Josefstadt waar je vooral locals aantreft. Hoewel je het niet zozeer zou verwachten, hebben we wel degelijk een uitstekend wijnadresje gevonden: Weinstube Josefstadt. Je loopt er ongetwijfeld voorbij tenzij je halt houdt aan een poort waarachter je een idyllisch tuintje aantreft (de openstaande poort nodigt uit). Hier uitsluitend lokaal geproduceerde wijnen. Wist je dat sedert de Romeinen witte wijn verbouwd wordt op de vlakten van de Donau? Wij namen de proef op de som en dienen te bevestigen dat ook Oostenrijkse wijnen aan te prijzen zijn.

 

Written By

Een enthousiaste en warme persoonlijkheid, zowel een dromer als een realist. Jezelf verliezen in een boek vormt telkens weer een magisch moment: heel even afstand nemen van de werkelijkheid, heerlijk! Ik ben ook een idealist: ik weet waar ik voor sta. Op zoek gaan naar onze identiteit speelt zo’n cruciale rol. Een opwelling van kunst en literatuur stuwt me iedere dag voorwaarts om de paden van het leven te betreden. Die paden hoeven ons niet steeds zo ver te leiden: hoewel ik graag buitenlandse belevenissen ervaar, beleef ik dezer dagen hoogdagen in mijn botanische parel, boordevol kleurrijk bloeiende en geurende azalea’s, camelia’s, hortensia’s en rhododendrons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *