Afrikaanse opera over Schotse koningen

Macbeth is een van Shakespeare’s grote tragedies. Een stuk met epische thema’s en bovenmenselijke voorvallen. Een stuk waarvan door de eeuwen heen al heel veel versies van zijn opgevoerd. Een stuk waarmee Giuseppe Verdi in 1847, nog voor hij faam behaalde met Rigoletto en La Traviata een opera schreef. Die opera heeft nu als basis gediend voor Brett Bailey’s Macbeth, een radicale bewerking met nog steeds hele grote thema’s, maar in een heel nieuw, post-koloniaal,  jasje.

Het herschreven verhaal speelt zich af in een door oorlog verscheurd deel van Afrika. Koningen en generaals maken plaats voor machtsbeluste Warlords en in plaats van het donkere natte Schotland bevinden we ons nu te midden van een etnisch conflict in Oost Congo.

“Third World Bunfight”, en Brett Bailey’s Macbeth stelt met haar productie vragen over hoe er in deze tijd met post-koloniale ‘problemen’ om wordt gegaan, de gevolgen van het (te) snel moderniseren van grote delen van Afrika en haar uitbuiting door gierige multinationals. Oorlog blijft als een zwerende wond aan veel Afrikaanse landen kleven, dat ontkennen de makers met deze voorstelling ook zeker niet. Maar dat deze conflicten op hoog literaire wijze kunnen worden geïnterpreteerd, en geconceptualiseerd, maakt deze opera duidelijk. Zo’n artistieke confrontatie brengt de verschrikkelijkheden van zulke ‘conflicten’ weer dichter bij.

Het stuk maakt ook zeker gebruik van ons algemeen geheugen, het plot draait om een groep vluchtelingen die de muziek en kostuums van Verdi’s opera ontdekken. Geïnspireerd door het materiaal maken zij een voorstelling die de beelden die ‘wij’ op de televisie en in kranten hebben gezien weer naar boven halen. Een rauwe visie op een eeuwenoud verhaal. Soms werken alle elementen fantastisch samen, de uitgebeende muziek score, de apathische presentatie van de meest gevoelige aria’s, de set. Maar hier en daar lijken de thema’s met dikke industriële tape op de opera geplakt te zijn, en ligt het drama er te dik boven op. Dan lijkt de opera opeens een stuk amateuristischer, terwijl de zang en de muziek toch van hoge kwaliteit zijn.

Ook is er hier en daar wat onduidelijkheid in het plot. Door de opera terug te brengen naar 90 minuten is er veel tekst verloren gegaan. De grote lijnen blijven zichtbaar, maar veel karakters krijgen maar weinig verklaring toegedicht. Om het toch duidelijk te houden wordt er via het grote scherm en met teksten van alles uitgelegd, maar of dat de flow van de voorstelling ten goede komt valt te bediscussiëren. Gelukkig kent iedereen het verhaal, en maken de verloren stukken geen dramatisch verlies. Al met all heeft Brett Bailey een niet zo oude wond weer zichtbaar gemaakt en laat hij het postkoloniale landschap op een viscerale manier schitteren, met felle kleuren en grote emoties schrijft Third World Bunfight hun eigen persoonlijk manifest.

Gezien op 15 mei in de KVS

Tags from the story
Written By

I'm a Dutch writer/poet/walnut eater living in Brussels. I enjoy theatre. Playing, writing, watching, reviewing it. I have no children, no dogs but I do have a set of dead cactuses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *