Augustus: Ergens op de Vlakte

Gestoorde families genoeg in het theater. Van Hamlet’s bijna incestueuze gezinsperikelen tot  Eugene O’Neills zwaar geperturbeerde parentage in Lange Dagreis naar de Nacht, grote familiedrama’s hebben eeuwenlang inspiratie geleverd voor machtig toneeldrama. Zo ook Tracy Letts’ August: Osage County, nu in de vertaling neergezet door een samenwerking van drie grote Vlaamse gezelschappen: NTGent, KVS en Toneelhuis /Olympique Dramatique als Augustus: Ergens op de Vlakte.

Dat net zoals O’Neills Lange Dagreis ook Augustus gebaseerd is op autobiografische feiten is niet de enige overeenkomst tussen de twee toneelschrijvers. Beide hebben ze hun moeilijke relatie met hun verslaafde ouders op het podium minutieus uitgewerkt, en beide hebben ze een Pulitzer prijs in ontvangst mogen nemen voor hun werk. Maar in tegenstelling tot O’Neills meesterlijke werk maken we in Augustus kennis met een familie die eigenlijk al helemaal uit elkaar gevallen is en maken we hen mee gedurende een kille reünie die danig uit de hand loopt.

Na de dood van de pater familias komt de familie Weston bij elkaar voor de begrafenis en herdenking. Maar er komen niet alleen herinneringen aan de vader boven. Moeder zelf is de katalysator van het stuk, Violet Weston (een krankzinnige rol van Gilda De Bal) ‘popt’ een heel scala aan pillen en botviert haar ellende en frustratie op haar kinderen en aanhang. Haar drie dochters zijn echter ook geen lieverdjes en de familie maakt elkaar in de loop van het drie uur durende stuk helemaal kapot.

De samenwerking tussen de theaters maakt voor een sterke cast. Eén voor een zetten de acteurs uitgebreide typetjes neer, die allemaal even krankjorum zijn. Maar als totaliteit komt Augusts nooit helemaal samen. Het stuk is toegankelijk, en heeft soms nog het meeste weg van een Vlaamse familie klucht. Toch is juist de bittere tragedie die zich door het lachen heenwerkt het interessantste, en Augustus balanceert vaak nét op het randje. Helaas vormt het toneelspel nergens één geheel, maar lijkt het juist afstand te willen scheppen tussen de spelers (in hun absurde vertolkingen) en het verhaal (in zijn bedrieglijke eenvoudigheid). Wellicht hebben de regisseurs Stijn van Opstal en Tom Dewispelaere wel een mooie aanklacht tegen huichelachtige familie-etentjes afgeleverd, maar als het spel nooit de parodie ontstijgt is de veroordeling ook nooit serieus te nemen.

Met Gilda de Bal, Els Dottermans, Mieke de Groote, Sofie Decleir, Mieke Verdin, Nona Buhrs, Sanne Samina Hanssen, Frank Fockteyn, Willy Thomas, Johan van Assche, Geert van Rampelberg en Ben Segers.

Gezien: 3/12/2014 in de KVS

Nog te zien tot  13/12/14 in de KVS

Tags from the story
,
Written By

I'm a Dutch writer/poet/walnut eater living in Brussels. I enjoy theatre. Playing, writing, watching, reviewing it. I have no children, no dogs but I do have a set of dead cactuses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *