Django Unchained

Gewelddadige scènes waarbij het bloed rijkelijk van het scherm spat en een goede portie zwarte humor: ziehier de twee basisingrediënten van de typische Tarantino-film. Zijn meest recente, Django Unchained, vormt geen uitzondering op de regel.

Django, zwarte slaaf in het Amerika van de jaren 1850, is gescheiden van zijn vrouw als de premiejager Dr. King Schultz zijn pad kruist. De ietwat excentrieke premiejager schenkt Django zijn vrijheid, op voorwaarde dat hij Schultz helpt in de jacht op de broers Brittle, die de laatste eigenaars van Django waren. Na het succesvol volbrengen van deze eerste missie, worden Schultz en Django partners. Maar Django wil eigenlijk maar één ding: herenigd worden met zijn vrouw Broomhilda, die in handen is van de beruchte Calvin Candie. Dankzij een list slaagt het ongewone duo erin uitgenodigd te worden door Candie op zijn plantage. Het begin van een ware veldslag voor Django en Schultz…

Het scenario heeft de nodige kritiek gekregen omdat het, door een slaaf centraal te stellen die het recht in eigen handen neemt, de geschiedenis geweld zou aandoen. Maar sindsInglourious Bastards weten we dat we van Tarantino geen geschiedenislessen moeten verwachten. Wat je dan wel mag verwachten van de film?

In de eerste plaats puik acteerwerk. Zoals altijd zijn het niet de minste namen die op de affiche prijken: Jamie Foxx, Leonardo DiCaprio, Samuel L. Jackson en, niet te vergeten, Christopher Waltz, bijna even belangrijk voor een Tarantino-film als die twee andere basisingrediënten. Het is vooral de prestatie van Samuel L. Jackson, bijna onherkenbaar als de belangrijkste, met de blanke overheerser meeheulende slaaf op de Candie-plantage, die kippenvel bezorgt. Maar ook Christopher Waltz brengt de eigenzinnige premiejager Dr. King Schultz perfect tot leven. Het mag dan ook niet verwonderen dat zijn acteerprestatie bekroond werd met een Oscar voor beste mannelijke bijrol.

Natuurlijk ontbreekt ook de nodige dosis absurde humor niet. De Klu Klux Klan die midden in een aanval begint te discussiëren over het bedroevende naaiwerk van hun witte puntmutsen? Alleen Tarantino die ermee weg komt. Net zoals alleen hij het aanvaardbaar kan doen lijken dat zowat ieder personage van zijn film op bloederige wijze om het leven komt. Ik denk hierbij in het bijzonder aan de laatste scène, de perfecte apotheose van een film die over de hele lijn over the top is.

Conclusie: geen film voor al te gevoelige zieltjes, maar een absolute aanrader voor Tarantino-liefhebbers en een goede introductie tot de soms onrustwekkende verbeelding van Tarantino voor alle anderen.

Els Mortier

Written By

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *