Theater Antigone’s Lange Dagreis naar de Nacht beklemt, beschuldigt maar beslecht niet.

lange dagreis naar de nacht, peter monsaert

Eugene O’Neill’s Pulitzer prize winnend familiedrama Lange Dagreis naar de Nacht is dit jaar twee keer in België te zien geweest. Eén versie werd onder leiding van Ivo van Hove door Toneelgroep Amsterdam ten tonele gebracht. Een sobere interpretatie die in dat opzicht afsteekt tegen de kleurrijke, luide versie van Theatergroep Antigone. Antigone, onder leiding van Peter Monsaert kwam met een eigentijdse versie, sterk ingekort (doch nog steeds 2 uur tellend) en lopend als een op hol geslagen trein.

Amerikaans scenarioschrijver Eugene O’Neill baseerde het plot voor “Long Day’s Journey Into Night” op gebeurtenissen uit zijn eigen leven, en deze is dan ook deels autobiografisch. Het stuk staat zo dicht bij hemzelf, dat hij de opvoering ervan verbood en het pas na zijn dood publiek is geworden. Dat O’Neill’s familie geen standaard ideaal versie is wordt bij het zien van dit intense toneelstuk al snel duidelijk. O’Neill groeide op met een aan drank verslaafde vader en een moeder met een jarenlange morfine verslaving. Deze ervaringen heeft hij omgezet in het plot voor Lange Dagreis dat zich langs één lange dag ontvouwt en culmineert in  een aantal flinke confrontaties.

De Lange Dagreis van theater Antigone grijpt je naar de keel. Al in de eerste tien minuten zien we de barstjes ontstaan in wat nog heel even een perfect huwelijk leek. De familie Tyrone, vader James, moeder Mary, de zoons Edmund en Jamie, lijken zich rustig te vermaken in hun zomerhuis aan het strand. Maar James loopt rond moeder Mary op eierschalen, en Mary doet haar best om het jarenlange alcoholmisbruik van haar man én haar eigen drugsgebruik te bagatelliseren. Het levert een spanning op die vanaf het begin te snijden is.

Het acteerwerk van Tania van der Sanden is dan ook verbluffend en vormt, ondanks dat ze de minste tekst lijkt te hebben, toch de focus van de vertelling. Met verve staat ze in nietsverhullend badpak slappe excuses te maken voor hoe haar leven, en dat van haar zoons, is verlopen. Naarmate het stuk vordert worden de beschuldigingen aan elkaars adres heviger en valt Mary steeds dieper in het gat van de morphine. In de verkorte versie komt Mary niet meer hallucinerend het podium op, zoals in het origineel het geval is, maar loopt kort verdwaasd rond. Deze schrijnende verschijning van de nu compleet verwarde Mary typeert de verhoudingen in de familie; de mannen doen alsof ze er niet is en negeren haar. Zoals ze dat waarschijnlijk al jaren doen. Er gloort geen hoop voor deze familie die van leugens en verwijten aan elkaar hangt. Daar kan zelfs het alomvattend zwart van de nacht geen verandering in brengen.

Volgende voorstellingen:

12/12: CC Schoten
13/12: CC Blankenberge
14/12: CC Debrouckere – Torhout

Meer informatie over de Theater Antigone.

Tags from the story
,
Written By

I'm a Dutch writer/poet/walnut eater living in Brussels. I enjoy theatre. Playing, writing, watching, reviewing it. I have no children, no dogs but I do have a set of dead cactuses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *