“De Wet” legt de maatschappij veel ten laste, maar velt geen vonnissen.

Teksten uit rechtszaken die bewerkt worden voor theater, KVS en Wunderbaum zetten met De Wet niet iets compleet nieuws op de planken – al in 1965 schreef Peter Weiss Die Ermittlung waarin hij getuigenverklaringen van het Auschwitzproces uit 1963–65 in het script opnam. Voor het theatrale drieluik De Wet schrijft Anton Dautzenberg voor het eerste deel een toneeltekst gebaseerd op een Nederlandse rechtszaak tegen (vermeende) Somalische piraten. Het theatercollectief maakt er met simpele verve een intrigerende opener van voor een voorstelling die hoewel aansprekend doch jammer genoeg wat oppervlakkig is.

De Wet is een trio van sociaal commentaar, over de wetten van de grens en de grenzen van de wet. Deel een is sterk; de rechtszaak tegen de Somaliër die beschuldigd wordt van piraterij blijkt een farce, een toneelstukje, opgevoerd door marionetten van sociale en legale wetten. Wunderbaum kan als geen ander met puik acteerwerk en goede tekstuele vondsten de verwarring die ze zelf zaait belichamen op het podium. Een pleidooi aanhoren was nog nooit zo interessant.

Deel twee profileert zich als een aanklacht tegen prostitutie, geïnspireerd door de vele tippelende dames die elke avond buiten de Koninklijke Vlaamse Schouwburg tentoongespreid staan. De wet draagt een woordeloze angstkreet op aan alle Katinka’s, Natascha’s, Cindy’s, Laila’s, Sugars en Candy’s van deze wereld. Hoewel esthetisch gezien er niets mis is met dit kortere tweede deel (waarin toch nog veel te zien en te horen is) valt de beschuldiging op niemand. Er wordt niemand gered, gewroken of veroordeeld. Een stuk dat in zijn geheel lobbied om grenzen op te zoeken, tippelt hier zelf slechts langs een milde schreeuw om aandacht.

Het derde en afsluitende deel doet nog het meeste aan als een post-moderne musical, waar de zes acteurs de krachten bundelen om het verhaal van Frontex, een agentschap van de Europese Unie dat de grenzen van Europa bewaakt, ten gehore te brengen. Na een tijdje dissonant zingen wordt het trucje oud en snappen we dat Frontex een ambigu en raadselachtige organisatie is. De mooie zelf-spelende instrumenten en een pakkend dansje zorgen dan nog voor onderhoudend audi-visueel spektakel, maar al in al had De Wet een kwartier korter en een paar meter dieper kunnen zijn.

Gezien op 14-3 bij KVS

De wet speelt nog door heel België

Tags from the story
Written By

I'm a Dutch writer/poet/walnut eater living in Brussels. I enjoy theatre. Playing, writing, watching, reviewing it. I have no children, no dogs but I do have a set of dead cactuses.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *